Eugeniusz Wierzyński (ur. 16 lipca 1925 w Rzeszowie, zm. 21 października 1984) – polski lekarz dentysta, profesor nadzwyczajny Śląskiej Akademii Medycznej.
Życiorys Syn Jakuba, podoficera WP i Idy. Do wybuchu wojny ukończył dwie klasy gimnazjum. W 1940 rozpoczął pracę we Lwowie jako uczeń, następnie laborant i technik dentystyczny. W 1945 przyjechał do Gliwic, gdzie również pracował jako technik dentystyczny, najpierw w prywatnym laboratorium, a później w państwowym. Równocześnie uczęszczał do Liceum dla Dorosłych w Gliwicach; w 1950 złożył egzamin dojrzałości i rozpoczął studia w Oddziale Stomatologicznym Śląskiej Akademii Medycznej, uzyskując w 1955 dyplom lekarza dentysty. W 1955 podjął studia na Wydziale Lekarskim tej samej uczelni. Dyplom ich ukończenia otrzymał w 1960. Od 1951 pracował w Katedrze i Zakładzie Protetyki Dentystycznej ŚAM jako p.o. asystenta, następnie został asystentem, starszym asystentem, adiunktem. W 1962 uzyskał stopień doktora nauk medycznych na podstawie dysertacji Metoda własna ustalania wysokości zwarcia, napisanej pod kierownictwem doc. Ryszarda Cichowskiego. Habilitował się w 1967 przedstawiając rozprawę Umocowanie dolnych całkowitych protez zębowych za pomocą wkładów dozębodołowych. W 1968 został powołany na stanowisko docenta.