Specjalizację II stopnia w zakresie protetyki stomatologicznej uzyskał w 1970. W 1977 został powołany przez rektora ŚAM na zastępcę dyrektora Instytutu Stomatologii. W 1979 otrzymał tytuł profesora nadzwyczajnego. Równolegle zatrudniony był jako kierownik techniczny w Spółdzielni Lekarzy Specjalistów w Gliwicach. Był wykładowcą CMKP w Warszawie i na Wydziale Automatyki Politechniki Śląskiej. Prowadził również szkolenie dla techników dentystycznych w Opolu. Brał udział w międzynarodowych zjazdach naukowych, w wielu ośrodkach całej Europy. Zajmował się biomorfozą narządu żucia, złożonymi koronami kosmetycznymi. Pozostawił po sobie bogaty dorobek naukowy i dydaktyczny. Był autorem 63 artykułów - w tym 3 opublikowanych za granicą - i współautorem 36. Napisał podręcznik Całkowite korony kosmetyczne (1978, 1981). Opracował 200 haseł do Słownika terminologii stomatologicznej (1975, 1984). Był promotorem trzech i recenzentem siedmiu dysertacji doktorskich. Wieloletni członek, skarbnik, a przez 12 ostatnich lat życia prezes Zarządu Oddziału Śląskiego Polskiego Towarzystwa Stomatologicznego. Od 1969 członek OCRI (Kolegium Implantologicznego we Francji). W 1973 powołany na konsultanta i członka kolegium redakcyjnego „Quintessence International Dental Digest” w Chicago.