ISBN 978-83-61517-01-6, pracował w: 1928–1929 – sanatorium chorób płuc w Kowanówku pod Obornikami Wielkopolskimi jako ftyzjatra 1930–1939 – Zakładzie Anatomii Patologicznej Uniwersytetu Poznańskiego, kierowanym przez Ludwika Skubiszewskiego (od 1932 jako adiunkt) równocześnie w latach 1933–1938 – w poznańskim Szpitalu Elżbietanek (jako wolontariusz) W 1935 uzyskał specjalizację II stopnia w dziedzinie patomorfologii, a w 1937 – w dziedzinie chorób wewnętrznych. Wyniki badań publikował w „Nowinach Lekarskich” i był członkiem zespołu redakcyjnego tego czasopisma. W 1938 specjalizował się w zakresie anatomopatologii w Institut du Cancer w Villejuif i paryskim Instytucie Pasteura. Odwiedził także ośrodki anatomii patologicznej w Bordeaux, Stuttgarcie, Tybindze, Tuluzie, Berlinie, Dreźnie, Lipsku, Frankfurcie nad Menem.

II wojna światowa Po wybuchu II wojny światowej brał udział w kampanii wrześniowej, był naczelnym lekarzem odcinka Warszawa-Zachód (Wola) w czasie obrony stolicyEncyklopedia Szczecina. T.II. Red. T. Białecki. Uniwersytet Szczeciński Szczecin 2000, s. 412. ISBN 83-7241-089-5.. Po kapitulacji wrócił do Poznania, skąd został wysiedlony.