Od 1937 roku brał udział w wyprawach w inne góry: w Alpy z Klubem Wysokogórskim (1937, 1938), Dolomity (1938), w Ruwenzori (1939). W czasie tej ostatniej wraz z Tadeuszem Bernadzikiewiczem dokonał m.in. pierwszego wejścia północno-wschodnią granią na najwyższy w tym paśmie Szczyt Małgorzaty (5109 m). W czasie wojny krótko wspinał się w Libanie (1942), Kurdystanie (1943), Apeninach (1945). Po powrocie do kraju nadal uprawiał taternictwo, wspinał się też w Kaukazie (1965), Alpach Austriackich (1968, 1971), Turcji (1969), Apeninach (1974), Pirenejach (1974), górach Sierra Nevada (1977), Riła (1979), Alpach Julijskich i Austriackich (1980) i Dolomitach (1980).
Okres II wojny światowej Pod koniec lata 1939 roku pracował jako kierownik Szkoły Taternictwa Klubu Wysokogórskiego na Hali Gąsienicowej, gdzie zastąpił Stanisława Motykę. Od października 1939 do lutego 1940 roku wraz z żoną Janiną, Włodzimierzem Gosławskim i siostrą Adą Kopczyńską prowadził schronisko w Starej Roztoce, stanowiące punkt przerzutowy dla Polaków przedostających się na Węgry. W czasie zamieci Pawłowski niemal stracił całe trzy palce u ręki. Potem ukrywał się przed Gestapo, a w kwietniu tego roku za drugim razem udało mu się przejść na stronę węgierską wraz z Jerzym Włoczkowskim. W dalszej kolejności w lipcu przez Jugosławię i Turcję dostał się do Palestyny.