Do końca wojny pełnił służbę w Wojsku Polskim, walczył w bitwie pod Tobrukiem. Przy wychodzeniu z Tobruku został ranny, pozostał przez jakiś czas w szpitalu w Aleksandrii. Następnie skończył podchorążówkę w palestyńskim Bejd Jirga i wziął udział w kampanii włoskiej. Walczył pod Monte Cassino, był wśród zdobywców Ankony i Bolonii. Służył w 4 Batalionie Strzelców Karpackich, w stopniu podporucznika. Został dwukrotnie odznaczony Krzyżem Walecznych. Do Polski trafił z powrotem w maju 1947 roku.
Okres powojenny Już w okresie międzywojennym brał udział w wyprawach ratunkowych TOPR. Po powrocie z wojny, w lipcu 1947 został kierownikiem TOPR i pełnił tę funkcję do 1952, kiedy to objął kierownictwo nowo założonego Górskiego Ochotniczego Pogotowia Ratunkowego. Pracował na tym stanowisku do 1960 roku, przeprowadził liczne akcje ratunkowe i zasłużył się dla początków nowoczesnego ratownictwa górskiego w Polsce.
W 1949 roku Pawłowski uzyskał uprawnienia przewodnika tatrzańskiego I klasy, po 1960 roku pracował przede wszystkim jako przewodnik i instruktor przewodnictwa i taternictwa. Od września 1963 do kwietnia 1966 roku prowadził schronisko na Hali Ornak.