Jeżeli portret miałby faktycznie przedstawiać żonę artysty, to rok 1798 jako data powstania wydaje się mało prawdopodobny. Josefa miała już wtedy ponad pięćdziesiąt lat, podczas gdy sportretowana kobieta jest dużo młodsza – ma ich najwyżej trzydzieści. W tym czasie Goya nie znał jeszcze Leokadii Weiss, spotkał ją dopiero w 1805 roku. W ostatniej dekadzie XVIII wieku hiszpańska szlachta nosiła peruki we francuskim stylu lub mocno upudrowane włosy. Tymczasem włosy modelki są zebrane w proste warkocze upięte z tyłu głowy, a jej twarz otacza wianuszek krótszych włosów w stylu kobiet z okresu francuskiej Restauracji (1814–1830), co wskazuje na późniejszą datę powstania portretu, gdyż moda na fryzury z naturalnych włosów powróciła po wojnie wyzwoleńczej toczonej w latach 1807–1814 przeciwko Napoleonowi. Bogactwo ubioru kontrastuje z oszczędną i wygodną elegancją innych kobiet ze sfer burżuazji, przedstawionych przez Goyę w latach bezpośrednio przed lub po wojnie. Specyficzne zastosowanie światła oraz koloryt przypominają dwa dzieła Goi z 1815 roku Autoportret w wieku sześćdziesięciu dziewięciu lat oraz Portret Rafaela Esteve Vilelli.