Gdy okaże się, że umowa była ważna, jej skutki nie mogą zostać zanegowane, nawet jeśli dominującym motywem czynności była optymalizacja podatkowa.
Skutkiem uchylenia klauzuli obejścia prawa organy podatkowe, a w ślad za nimi sądy, powróciły do praktykowania klauzuli obejścia prawa podatkowego bazując na rozwiązaniach, które przeważały w orzecznictwie przed 2003 r., choć takie postępowanie zostało dobitnie potępione przez naukę prawa podatkowego – m.in. prof. B. Brzeziński odniósł się do sentencji NSA z 29.05.2002 r. (III SA 2606/00), POP 2003/1, s. 84) zaznaczając, że sądowe postępowanie w kwestii prawa podatkowego jest contra legem, czyli „wbrew prawu”, „przeciwko prawu”, wykazując charakter prawotwórczy.
W świetle braku regulacji prawnych w kwestii obejścia prawa, obserwujemy obecnie ponowne odejście ku pozaustawowej sądowej praktyce obejścia prawa podatkowego. Powyższa tendencja pociąga za sobą zwiększony poziom ryzyka podatkowego w przypadku czynności balansujących na granicy dozwolonych strategii, a także zmierzających przede wszystkim ku redukcji obciążenia podatkowego. Ten zapis daje fiskusowi w praktyce duże możliwości w zakresie niekontrolowanej interpretacji czynności prawnych podejmowanych przez przedsiębiorstwa.