Amunicja bezłuskowa 40 mm – rosyjskie naboje 40 mm przeznaczone do zasilania granatników podlufowych, skonstruowane w ZSRR.

Historia konstrukcji Naboje bezłuskowe 40 mm i granatnik GP-25 skonstruowano jako odpowiedź na ogłoszony w 1971 konkurs na podwieszany granatnik do karabinków AKM i AKMS. Zespół Waleriego N. Telesza z CKIB SOO z Tuły (ЦКИБ СОО) skonstruował w latach 1972–1974 granatnik GP-25, a w GNPP „Pribor” z Moskwy opracował nabój WOG-15 (indeks GRAU 7P17). Po modyfikacjach zapalnika i nadaniu oznaczenia WOG-25 ВОГ-25 (w 1974 roku) przyjęto go wraz z granatnikiem GP-25 na uzbrojenie Armii Radzieckiej w 1978 roku. Po dalszych modyfikacjach opracowano w 1979 granat odskokowy WOG-25P ВОГ-25П (indeks GRAU 7P24), w którym po wystrzeleniu i upadku na ziemię następuje wybuch niewielkiego ładunku prochu czarnego, a ten podrzuca granat na wysokość ok. 1 m i dopiero wtedy następuje detonacja właściwego ładunku granatu.