Konstruktorzy radzieccy nie podążali za amerykańską konstrukcją z łuską z dwiema komorami – wysokiego i niskiego ciśnienia. Sięgnięto do niemieckich prac z okresu II wojny światowej, kiedy to firmy „Deutsche Waffen und Munitions Fabriken A.G.” i „Mauser” prowadziły badania nad pociskami, które określano jako „samonapędzające”. Celem tych prac było opracowanie pocisków pozbawionych łusek (amunicja bezłuskowa). Radziecka konstrukcja ładowana jest do lufy odprzodowo. Lufa stanowi jednocześnie komorę nabojową niskiego ciśnienia. Komora wysokiego ciśnienia znajduje się w dnie pocisku, zamknięta przesłoną zasłaniającą 10 otworków w dnie pocisku i spłonką.
Granaty te są produkowane również w Bułgarii przez firmę Arsenal, która oznacza je jako RHE-F (WOG-25) oraz RHE-FJ (WOG-25P).
Budowa Nabój posiada centralnie umieszczoną spłonkę inicjującą KWM-3 i ładunek miotający z prochu nitrocelulozowego P-200. Po zainicjowaniu przez spłonkę proch spala się w komorze wysokiego ciśnienia, a sprężone gazy prochowe wydostają się z niej za pomocą kanalików na obwodzie do lufy, w której komora nabojowa stanowi również komorę niskiego ciśnienia, i tam oddziałują na pocisk. Taka budowa naboju spowalnia rozpędzanie pocisku i redukuje oddziaływanie odrzutu na strzelca.