W 1889 na wystawie powszechnej zaprezentowano trzy kompozycje symboliczne przedstawiające "Poranek", "Południe" i "Noc", które w późniejszym czasie stały się jednym z popularniejszych dzieł Reyznera. W 1892 namalował serię obrazów z wizerunkami starych ludzi i do tego tematu Reyzner wracał do końca swojej pracy twórczej. W 1894 uczestniczył w wystawie krajowej zorganizowanej we Lwowie, jego obraz został wyróżniony a artysta otrzymał medal. Trzy lata później powrócił na stałe do Lwowa. Uczestniczył w wystawach organizowanych przez Towarzystwa Przyjaciół Sztuk Pięknych we Lwowie i w Krakowie, w warszawskim Towarzystwie Zachęty Sztuk Pięknych, Galerii Krywulta.
Charakterystyka twórczości Był malarzem płodnym, uprawiał malarstwo olejne, akwarelę, temperę, pastel. W pierwszym okresie twórczości specjalnością jego były "wdzięczne pozy kobiece", "ładne główki" reprezentowane licznie na wystawach (np. Brunetka, Odaliska, Bachantka, Jasnowłosa, Włoszka, Figlarna, Bławatek). Potem tworzył obrazy o różnej tematyce, były to sceny rodzajowe, sceny religijne, m.in. Szwabi przy piwie, Zaloty (1889), Szczęście matczyne, Modlitwa (1891), Ofiara (1895), Wieśniaczki bretońskie na odpuście, Niemieccy wiejscy politycy, oraz pejzaże m.in. Nad morzem, Jezioro Jon, Uliczka w Montreux, W górach jurajskich,.