Ludwik Kamiński krypt.: L. K., (ur. 1786 najprawdopodobniej w majątku Bostyń, zm. 7 sierpnia 1867 w Warszawie) – polski tłumacz i poeta.
Życiorys Urodził się w majątku Bostyń, należącym do linii kożangrodzkiej Niemirowiczów-Szczyttów, jako naturalny syn Michała Kazimierza PacaPSB tom 24 wyd. 1979 str.734 i panny Kamińskiej, być może guwernantki we dworze Niemirowicza-Szczytta, właściciela BostyniaA. Kołodziejczyk, Ludwik Kamiński (1786-1867) - oficer, poeta tłumacz, ziemianin [w:] Zeszyty Korytnickie, tom 4, 2011, s. 48, 86R. Bielecki, Słownik biograficzny oficerów powstania listopadowego, tom II, 1996, s. 247Szczytt Niemirowicz Józef [w:] Polski Słownik Biograficzny, t. 47, 2011, s. 561-563. Do 14 roku życia kształcił się na warszawskiej pensji Francuza Roussaeu. Przez kolejne 2 lata (1801-1802) uzupełniał swe wykształcenie w Paryżu, a następnie w Londynie (wraz ze swym przyrodnim bratem Ludwikiem M. Pacem. Późną jesienią roku 1806 wstąpił w Poznaniu do 3 pułku piechoty (późniejszego 11 pułku piechoty) pułkownika Stanisława K. Mielżyńskiego. Służbę rozpoczął w stopniu podporucznika, a już kilka miesięcy później (wiosną roku 1807) brał udział w oblężeniu Gdańska. W drugiej połowie roku szybko awansował, najpierw na porucznika, a następnie otrzymał szlify kapitana.