W roku 1809, już jako oficer sztabu głównego, 1 sierpnia został przydzielony do 5 pułku piechoty w stopniu szefa batalionu (w randze podpułkownika). Wyróżniony za zasługi wojenne krzyżem kawalerskim orderu Virtuti Militari. W grudniu otrzymał przydział służbowy do sztabu II dywizji generała Henryka Dąbrowskiego. 5 kwietnia roku 1810 został przeniesiony, tym razem do 15 pułku piechoty. W kampanii wojennej roku 1812 walczył ponownie jako szef batalionu 5 pułku piechoty. Odznaczył się męstwem podczas walk odwrotowych w Kurlandii (wyróżniony w raporcie marszałka Macdonalda z 21 listopada 1812), na Litwie i w Prusach. Wkrótce potem walczył w oblężonym Gdańsku.
Po zakończeniu służby wojskowej poślubił (1815) Barbarę Walknowską i osiedlił się w Górkach Borzych, które ofiarował mu przyrodni brat, Michał Gedeon Radziwiłł. W roku 1821 wstąpił do Towarzystwa Patriotycznego.
Zmarł w Warszawie 7 sierpnia roku 1867.
Twórczość Około roku 1839 podjął współpracę z Biblioteką Warszawską. Wcześniej (od roku 1834) współpracował też z innymi czasopismami (np. Marzanna). Począwszy od lat 40. XIX wieku interesował się florą, układał zielniki oraz założył oranżerię rzadko spotykanych roślin.