zabiegał o uniezależnienie Rady od władz, polonizację szkół oraz o wprowadzenie do programów szkolnych treści związanych z narodowym dziedzictwem kulturowym i rozwój szkolnictwa zawodowego, kursów dla rzemieślników i publicznych czytelni. Należał do grupy inicjatorów założenia Towarzystwa Pedagogicznego i Towarzystwa Naukowo-Literackiego.
Drohowyż (1875–1885) W roku 1875 Karol Jabłonowski – kurator Fundacji Stanisława hr. Skarbka – polecił Juliusza Starkela na stanowisko dyrektora Zakładem Sierot i Ubogich w Drohowyżu. W czasie 10 lat sprawowania tej funkcji kontynuował działalność literacką – napisał m.in. kilka książek dla czytelników chłopskich i dla młodzieży.
Trzeci okres lwowski (1886–1918) Po powrocie do Lwowa zajmował się tłumaczeniem z języka niemieckiego książki Juliusa Stinde, Rodzina Buchholców. Szkice z życia berlińskiego i pisał popularne opowieści dla młodzieży i dla ludu, zgodne z duchem pozytywizmu, zachęcające – bez moralizatorstwa – do uczciwości, pracowitości i oszczędności. W „Gazecie Narodowej” krytykował wpływ francuskiego naturalizmu na twórczość Stefanii Chłędowskiej i Gabrieli Zapolskiej; analizował również problemy integracji społeczności polskiej i żydowskiej.