Pierwszy okres tarnowski (1832–1946) W roku 1832 rozpoczął lekarską praktykę prywatną w Przemyślu, a następnie był lekarzem powiatowym w Mościskach (1832–1834), lekarzem nadwornym w dobrach ks. Henryka Lubomirskiego w Przeworsku (1835–1841) i lekarzem miejskim w Tarnowie (1841–1847); zastępował też lekarza obwodowego (obwód tarnowski), gdy pełniący tę funkcję Edward Kellerman wyjeżdżał do Wiednia. Był członkiem zarządu gminy Tarnów. Należał do grupy założycieli tarnowskiego Towarzystwa Strzeleckiego i jego wiceprezesem. W roku 1846 świadczył pomoc lekarską ofiarom rzezi galicyjskiej i publicznie zarzucił staroście tarnowskiemu (Joseph Breinel v. Wallernstern) inspirowanie tych zdarzeń, co było przyczyną jego przeniesienia do Rzeszowa.
Okres rzeszowski (1847–1854) W Rzeszowie zajmował stanowisko zastępcy lekarza obwodowego, należał też do obwodowej Rady Narodowej (utworzonej w czasie Wiosny Ludów). Zdobył uznanie w czasie walki z epidemiami tyfusu i cholery oraz księgosuszu (wśród zwierząt);