publikował artykuły na temat profilaktyki chorób zakaźnych i krytykował gospodarczą i rolniczą politykę rządu.

Drugi okres tarnowski (1855–1875) Powrót do Tarnowa stał się możliwy dzięki burmistrzowi Tarnowa, Antoniemu Seemanowi, i biskupowi tarnowskiemu, Alojzemu Pukalskiemu. W roku 1855 Józef Starkel odzyskał stanowisko lekarza miejskiego, a wkrótce potem – naczelnego lekarza miejskiego, lekarza więziennego i lekarza sądowego. W czasie powstania styczniowego działał w obwodowej organizacji narodowej; znalazł się na urzędowej liście osób „podejrzanych politycznie”. Pomagał rannym dowożonym zza kordonu; skłonił Władysława Sanguszkę do udostępnienia części pałacu w Gumniskach na potrzeby prowizorycznego szpitala. Przetłumaczył z niemieckiego i wydał publikację ułatwiającą pracę chirurgów. Apelował też o reorganizację systemu opieki lekarskiej na wsi (koordynację działań lekarzy, towarzystw rolniczych i plebanów); zalecał wprowadzenie regularnych szczepień dzieci przeciw ospie;