Decydenci z Państwowego Komitetu Kinematografii uznali, że „Komisarz” przedstawia w zbyt pozytywnym świetle Żydów, na co wobec zaostrzenia oficjalnego kursu przeciwko Izraelowi nie mogło być miejsca. Młodemu reżyserowi zaproponowano przerobienie filmu – zastąpienie rodziny żydowskiej tatarską. Gdy odmówił, nakazano zniszczenie wszystkich kopii, a twórcę zwolniono ze studia filmowego z „wilczym biletem”, wyrzucono z partii i na długie lata pozbawiono możliwości wykonywania zawodu. W tym czasie Askoldow zajmował się mało znaczącymi filmami dokumentalnymi poświęconymi fabryce samochodów Kamaz (1972 – Towariszcz Kamaz, 1975 – Sud’ba moja Kamaz). W latach 1981–1985 był dyrektorem i kierownikiem artystycznym sali kinowo-koncertowej „Rossija”.

Ocalała jedna kopia filmu Komisarz – ukrył ją i przechował reżyser Siergiej Gierasimow, który najwyraźniej doceniając walory obrazu, zignorował polecenie partii zniszczenia wszystkich kopii. Askoldow został zrehabilitowany dopiero w czasach pieriestrojki w 1987 roku: 11 lipca, na fali głasnosti, odbyła się w Moskwie oficjalna premiera Komisarza. Rok później film został pokazany na MFF w Berlinie, gdzie rozpoczęła się jego światowa kariera, przynosząc reżyserowi wielką sławę i uznanie.