2. Koncepcja geografii mentalnej Koncepcja geografii mentalnej zakłada, że nad mapami kartograficznymi, które odwzorowują układy przestrzenne przy użyciu zobiektywizowanych metod i środków graficznych, nadbudowane są względnie od nich niezależne „mapy mentalne”, czyli sieci kulturowo nacechowanych (w istocie stereotypowych) wyobrażeń o wybranych przez daną wspólnotę obiektach przestrzeni i zamieszkujących w niej ludzi (grup ludzkich). Przykładami obiektów na polskiej mapie mentalnej są np. [Westerplatte], [Mława], [Targowica], [Rejtan], [Janosik], [Ukraińcy], [Żydzi] itd. Relacje między obiektami map mentalnych i ich aksjologiczne zabarwienie są historycznie zmienne, historycznie zmienna jest także umiejętność odczytywania danych map mentalnych. Obiekty map mentalnych powinny być charakteryzowane z wykorzystaniem rozbudowanych definicji o charakterze kognitywnym. Koncepcja map mentalnych jest szczególnie przydatna w procesie ustalania i opisywania zawartości (polskiej) pamięci / niepamięci zbiorowej (zob. Koncepcja ujęzykowienia pamięci / niepamięci).