Działalność powojenna Po zakończeniu wojny został, w lipcu 1945 roku, ekspatriowany z Wileńszczyzny. Przyjechał do Torunia, gdzie współtworzył Zakład Anatomii Uniwersytetu Mikołaja Kopernika. W 1947 roku uzyskał habilitację, pod kierunkiem profesora Reichera, a następnie został powołany na stanowisko kierownika Katedry Anatomii Topograficznej Akademii Lekarskiej w Gdańsku. W 1948 roku został także kierownikiem tworzonego Oddziału Stomatologicznego i uzyskał tytuł profesora nadzwyczajnego. W Gdańsku pracował do 1950 roku, gdy został przeniesiony do Warszawy, obejmując stanowisko kierownika Katedry Anatomii Prawidłowej i Topograficznej tamtejszej Akademii Medycznej, wakujące od śmierci profesora Romana Poplewskiego.
Odbudował i zreorganizował powierzoną mu Katedrę, powiększył liczbę sal prosektoryjnych, unowocześnił wyposażenie, wprowadził nowe elementy programu nauczania studentów, zajmując się jednocześnie działalnością naukową. W latach 1953–1959 pełnił również funkcję dziekana Wydziału Lekarskiego, później był członkiem Senatu uczelni. Prowadził także wykłady popularyzatorskie w Towarzystwie Wiedzy Powszechnej. W latach 1951–1954 był prezesem Polskiego Towarzystwa Anatomicznego, pełnił przez wiele lat funkcję prezesa oddziału warszawskiego, w 1971 roku został zaś członkiem honorowym.