W latach 1905–1914 był członkiem Rady Nadzorczej „Bazaru”, a od 1914 aż do śmierci członkiem dyrekcji.
W czasie I wojny światowej, 2 sierpnia 1914 powołano go do armii niemieckiej, gdzie został dowódca oddziału kawalerii XII Korpusu. Następnie służył kolejno w baonie zapasowym w Poznaniu, w 50 Dywizji Piechoty, Pułku Królewskich Strzelców Konnych w Poznaniu, w 63 pułku artylerii lekkiej, 15 pułku artylerii konnej. Cały czas wojny spędził na froncie, początkowo wschodnim, a następnie zachodnim. Został odznaczony m.in. Krzyżem Żelaznym II klasy. 12 października 1917 został przeniesiony do rezerwy. Awansowany do stopnia porucznika.
W szeregi powstańcze wstąpił 30 grudnia 1918, uczestnicząc w potyczce pod Zdziechową jako „rolnik z Iwna”. 8 stycznia 1919 zgłosił się jako ochotnik w Poznaniu w Formacji Grolmana. Do 31 stycznia dowodził kompanią, był szefem sztabu i dowództwa odcinka łabiszyńskiego frontu północnego Powstania Wielkopolskiego. 1 lutego mianowany został dowódcą odcinka. Kierował akcją ataku na Rynarzewo i kilkakrotnie osobistym męstwem przyczynił się do utrzymania pozycji. Relację z tych walk spisał w latach 30. W opinii Jana Tomaszewskiego jako dowódca odcinka dowiódł, że „silna wola jednostki może dokonać rzeczy na pozór niemożliwych.