Pod Rynarzewem osobiście prowadził pierwsze linie do ataku, niosąc karabin maszynowy”. 1 kwietnia 1919 został przydzielony do 5 pułku Strzelców Wielkopolskich, gdzie 22 maja został jego dowódcą. 12 czerwca został Szefem Sztabu Frontu Północnego.
26 czerwca 1919 na własną prośbę został zwolniony z formacji wielkopolskich i udał się jako ochotnik na Śląsk. Równocześnie został przeniesiony do 16 pułku ułanów. W sierpniu 1919 na czele 300-osobowego oddziału przybył do Sosnowca, aby wziąć udział w I powstaniu śląskim.
Po powrocie ze Śląska, 7 października 1919 przydzielony został do dowództwa 7 Brygady Jazdy. 25 marca 1920 wszedł w skład Międzynarodowej Komisji Granicznej dla ustanowienia granicy polsko-niemieckiej. 13 lipca 1920 zatwierdzony został na dowódcę 215 ochotniczego pułku Jazdy Wielkopolskiej, który sformował z własnej inicjatywy i częściowo na własny koszt. Na czele pułku w czasie wojny polsko-bolszewickiej, walczył m.in. w bitwie pod Brodnicą, podczas której pełnił także funkcje szefa sztabu, a potem na froncie litewsko-białoruskim.