Gwałtowny spadek lesistości regionu nastąpił w wyniku osadnictwa w latach 1400–1523 – gdy powierzchnia lasów zmniejszyła się o ok. 30% – i został pogłębiony w latach 1600–1800 o kolejne 20%. Pod koniec XVIII wieku administracja pruska wprowadziła planowane zagospodarowanie lasów i sztuczne odnowienia lasów wyciętych, a w II Rzeczypospolitej przejęte zostały zasady gospodarki leśnej wypracowane w Wielkopolsce w okresie zaborów.
W XVIII wieku na obszarze obejmującym Park prowadzono rozległe prace melioracyjne, tworząc system kanałów i uregulowanych cieków z obiektami wodnymi, odwadniających nieliczne tereny podmokłe. W XIX wieku rząd pruski przeprowadził prace regulacyjne rzeki Warty, znacznie skracając jej bieg na odcinku od Śremu do Poznania poprzez budowę przekopów likwidujących zakola, zwężenie i pogłębienie toru wodnego. Częste powodzie oraz zmienny przebieg nurtu rzeki uniemożliwiły intensywna gospodarkę rolną w szerokiej dolinie Warty, co przyczyniło się do zachowania jej naturalnego krajobrazu.
Powstanie Parku W 1904 roku niemiecki botanik Fritz C.I. Pfühl wskazał na potrzebę ochrony unikatowego skupiska dębów w Rogalinie.