I okres u władzy (920–964) W celu zapewnienia sobie pełnej władzy nad Rzymem, Teofilakt i Teodora walnie przyczynili się do wyboru papieży Sergiusza III, Anastazego III i Lando. Pierwszy z nich, był także najprawdopodobniej kochankiem 15-letniej córki Teofilakta, Marozji; z tego związku urodził się syn, który potem został papieżem i przybrał imię Jan XI.
Po śmierci Teofilakta i jego żony, władzę w Rzymie przejęła ich starsza córka Marozja, która pełniła funkcje senatrix i patricia. Gdy objęła pełnię władzy, wprowadziła na Stolicę Piotrową kolejnych papieży: Leona VI i Stefana VII. Jej prawdziwym zamiarem było jednak elekcja syna, który przyjął imię Jana XI. Marozja poślubiła wówczas księcia Spoleto, Alberyka I, z którym miała syna Alberyka II. Po śmierci księcia Alberyka, Marozja wyszła za Gwidona z Toskanii, a następnie za Hugona z Arles. W międzyczasie Alberyk II postanowił przejąć władzę w Rzymie i wzniecił bunt przeciw matce i przyrodniemu bratu. Wtrącił ich oboje do więzienia i to on sprawował najwyższą władzę. Ogłosił się wówczas princepsem, księciem i senatorem wszystkich Rzymian. Tytuł ten nie miał prawdopodobnie nic wspólnego z prawdziwym Senatem, a jedynie oddawał zakres jego rzeczywistej władzy świeckiej (występował tylko w tej rodzinie).