Sprawował rządy silnej ręki; kiedy w 936 roku zmarł jego przyrodni brat – papież Jan XI – Alberyk zmusił benedyktyńskiego mnicha, Leona VII do wstąpienia na Stolicę Piotrową. Podobnie trzech następców Leona, zawdzięczało swoją nominację księciu: Stefan VIII, Maryn II i Agapit II. Gdy Alberyk umierał, zobowiązał kler, by po śmierci urzędującego papieża, wybrali na Tron Piotrowy jego nieślubnego syna, Oktawiana. Jego pontyfikat, obfitujący w rozpustne i rozwiązłe życie, zakończył się wygnaniem z Rzymu przez cesarza niemieckiego Ottona I. Interwencje cesarskie spowodowały ograniczenie władzy przez hrabiów z Tusculum.

II okres u władzy (1012–1048) Przełom X i XI wieku, to okres w którym władzę sprawowali Krescencjusze, natomiast na czele hrabiów Tusculum stał Grzegorz I – wnuk Alberyka II. Był on zwolennikiem cesarza Ottona II, jak i papieża Sylwestra II. Jednak potem wzniecił bunt przeciw Ottonowi i przejął władzę w Rzymie. Za jego czasów, na papieża wybrany został, z nominacji Jana Krescencjusza, Sergiusz IV. Był on jednak z pochodzenia Tuskulańczykiem i za jego pontyfikatu Krescencjusze częściowo utracili swoje wpływy (w 1012 roku).