Oba rody arystokratyczne przystąpiły wówczas do próby przejęcia Lateranu i intronizacji swojego papieża. Hrabiowie Tusculum dokonali elekcji Benedykta VIII, natomiast Krescencjusze mianowali Grzegorza VI. Benedykt VIII, syn hrabiego, siłą przepędził z Rzymu Krescencjuszy i zmusił Grzegorza VI do ucieczki na dwór króla Henryk II, który uznał elekcję Benedykta za ważną (Grzegorz VI został ogłoszony antypapieżem). Po śmierci Benedykta papieżem został jego brat, Jan XIX, który dotychczas pełnił funkcje świeckie i nie miał święceń. Nakazał udzielić sobie wszystkich święceń jednego dnia, co było sprzeczne z prawem kanonicznym, a ponadto żądał wysokich sum pieniężnych za nadawanie godności kościelnych. Za pontyfikatów Benedykta VIII i Jana XIX, władzę świecką sprawował ich brat, Alberyk III. Początkowo pracował w sądownictwie miejskim, lecz później został przeniesiony do Pałacu Laterańskiego. Gdy Jan XIX zmarł, Alberyk, dzięki łapownictwu mianował papieżem swojego syna, który przybrał imię Benedykt IX. Na czele rodu hrabiów Tusculum, stanął wówczas starszy brat Benedykta Grzegorz II. Rozwiązły styl życia Benedykta, doprowadził do powstania przeciwko niemu w 1044 roku. Krescencjusze zdołali wówczas wprowadzić na Tron Piotrowy biskupa Jana z Sabiny, a Benedykt musiał uciec z miasta.