Antoni Szymański (ur. 27 października 1881 w Praszce koło Wielunia, zm. 9 października 1942 w Bełżycach) – polski duchowny rzymskokatolicki, wybitny uczony, rektor KUL, działacz społeczny, twórca lubelskiej szkoły katolickiej nauki społecznej, prezes Rady Społecznej przy Prymasie Polski.
Życiorys Syn Józefa Szymańskiego i Franciszki z domu Stankowskiej. Został wychowany w duchu patriotycznym. Po ukończeniu szkoły elementarnej wyjechał do Częstochowy, gdzie uczęszczał do szkoły średniej. W 1900 wstąpił do Diecezjalnego Seminarium Duchownego we Włocławku, gdzie otrzymał święcenia kapłańskie w 1904. Następnie krótko pracował w parafii w Wieluniu. W 1905, pomimo sprzeciwu rosyjskich władz, udało mu się wyjechać na studia z zakresu filozofii i nauk społecznych w Wyższym Instytucie Filozoficznym w Louvain, działającym w ramach tamtejszego Uniwersytetu Katolickiego. W 1907 uzyskał stopień doktora filozofii na podstawie pracy napisanej pod kierunkiem Marcela Defourny’ego, a zatytułowanej „La démocratie chrétienne en France”, która trzy lata później wydana została w języku polskim. Zetknął się tam z wybitnymi przedstawicielami katolickiej nauki społecznej: Marcelem Defournym i kard.