W tym samym roku został powołany do zawodowej służby wojskowej w stopniu podporucznika ze starszeństwem z 1 czerwca 1895 i wcielony do 87 styryjskiego pułku piechoty w Trieście. Na stopień porucznika został mianowany ze starszeństwem z 1 maja 1899. W 1900 został przeniesiony do 90 galicyjskiego pułku piechoty w Rzeszowie. Pełnił w nim służbę przez kolejnych pięć lat. Wyrokiem Sądu Garnizonowego w Przemyślu nr 9410 G.G. z 30 marca 1905 został skazany za zbrodnię oszustwa (sfałszowanie weksla i hazardową grę) na karę trzech miesięcy zaostrzonego więzienia, po zaliczeniu mu dwóch miesięcy „niewinnie ucierpianego aresztu śledczego” oraz utratę szarży oficerskiej.
Po wydaleniu z korpusu oficerskiego c. i k. armii przez pięć lat pracował jako kierownik biura technicznego we Lwowie, a następnie jako urzędnik prywatny – pełnomocnik dóbr w Szczurowicach. W sierpniu 1914 na czele Polskich Drużyn Strzeleckich ze Lwowa wstąpił do Legionu Wschodniego. W trzeciej dekadzie września 1914, po rozwiązaniu Legionu Wschodniego, wstąpił w szeregi 3 pułku piechoty Legionów Polskich. 18 października 1914 został mianowany porucznikiem – komendantem 13. kompanii IV batalionu.