12 stycznia 1921 Naczelny Wódz „w uwzględnieniu nienagannego prowadzenia się i wybitnych zasług bojowych, zarówno w wojnie światowej, jako też obecnej przywrócił mu „w drodze łaski” stopień oficerski, którego utrata orzeczona została wspomnianym wyżej wyrokiem Sądu Garnizonowego w Przemyślu. 16 lutego 1921 został zatwierdzony w stopniu pułkownika z dniem 1 kwietnia 1920, w „grupie byłych Legionów Polskich”. W październiku został wyznaczony na stanowisko dowódcy piechoty dywizyjnej 28 Dywizji Piechoty w Warszawie. Z dniem 31 października 1923 został przeniesiony w stan spoczynku, w stopniu tytularnego generała brygady, z powodu przekroczonego wieku 57 lat.
W ramach osadnictwa wojskowego otrzymał działkę w osadzie Muncewicze (ros. Мунцевичи), w gminie Ługomowicze powiatu wołożyńskiego. Tam zmarł 20 lutego 1933. Pochowany na cmentarzu parafialnym w miejscowości .
Był żonaty z Bronisławą, z którą miał troje dzieci: Mariana (1895), Adelinę (ur. 1897) i Karolinę (ur. 1899).