Obecnie najpopularniejsza jest hipoteza, że niziny północnej półkuli są dnem potężnych basenów uderzeniowych: głównego basenu Borealis i mniejszego Utopia. Mapa topograficzna północnej półkuli Marsa wspiera tę hipotezę, ukazując koliste lub eliptyczne zagłębienia terenu o olbrzymich rozmiarach, częściowo zakryte przez wylewy law z wulkanów wyżyn Tharsis i Elysium. Dodatkowo pod równiną Utopia Planitia znajduje się maskon, podobnie jak pod dużymi morzami księżycowymi. Jeżeli te struktury w rzeczywistości mają pochodzenie impaktowe, to są największymi kraterami w Układzie Słonecznym.
Trudności hipotezy Klimat Największą trudnością hipotezy jest konieczność odpowiedzi na pytanie, czy klimat na Marsie kiedykolwiek mógł pozwolić na powstanie tak dużych zbiorników wodnych. Sprzyjające warunki mogły nie trwać stale, ale pojawiać się jedynie epizodycznie, dzięki wulkanizmowi bądź silnym uderzeniom małych ciał niebieskich.
Oprócz drobnego materiału, który pokrywa większą część Vastitas Borealis, kamera HiRISE sondy Mars Reconnaissance Orbiter zarejestrowała również duże bloki skalne, spoczywające na pewnych fragmentach domniemanego dna oceanu.