Wynajęli pałacyk przy ulicy Saint-Honoré i dom na wsi w Montigny. W 1828 roku, krótko po śmierci Marii Teresy, Godoy pospiesznie poślubił Pepitę, aby ta mogła ubiegać się o jego dobra. Wcześniej podejrzewano, że Pepita i Godoy potajemnie zawarli małżeństwo, zanim ten poślubił Marię Teresę.

W 1834 po śmierci Ferdynanda VII Pepita wróciła do Madrytu, aby starać się o przywrócenie skonfiskowanych dóbr Godoya. Nigdy już do Paryża nie wróciła. Ostatecznie, królowa Izabela II Hiszpańska dwoma dekretami z 1844 i 1847 przywróciła Godoyowi większość dóbr i tytułów. Godoy mógł wrócić do ojczyzny, lecz mający prawie 80 lat minister już się na to nie zdecydował.

Pepita Tudó zmarła w 1869 w swoim madryckim mieszkaniu przy ulicy Fuencarral, gdy jej suknia zajęła się ogniem z paleniska; zmarła na skutek powstałych oparzeń. Miała 90 lat, została pochowana na cmentarzu św. Izydora w Madrycie.