Nieskrępowana zabawa prominentnych gości z alkoholem i kobietami, sprzyjała ujawnianiu tajemnic oraz prezentacji rzeczywistych poglądów i opinii, a pozyskiwanie w ten sposób kompromitujących materiałów mogłoby być przydatne przy późniejszych próbach szantażu i werbunku tych osób.
Plan ten wdrożono po zatrzymaniu Kitty Schmidt przez SD na granicy holenderskiej 28 czerwca 1939. Powodem jej aresztowania był wywóz pieniędzy żydowskich uciekinierów do zagranicznych banków. Szantażowana przez Schellenberga uwięzieniem w obozie, wybrała współpracę z nim. SD zamknęło i wyremontowało lokal, szpikując go aparaturą podsłuchową (mikrofonami, aparatami fotograficznymi i kamerami). Schellenberg po pewnym czasie wycofał się z kierowania operacją, twierdząc, że taka praca nie uchodzi oficerowi (miał sam wybierać prostytutki oraz selekcjonować podwładne do tej „pracy”), a jego miejsce zajął Arthur Nebe, szef policji kryminalnej Kripo (niem. Kriminalpolizei).
Działalność Salon Kitty rozpoczął działalność w marcu 1940 roku. Wśród gości było wielu dawnych bywalców.