thumb |240px|Ofiary pogromu w Kiszyniowie (1903) Do pierwszego pogromu doszło 19 i 20 kwietnia 1903 w Kiszyniowie. Poprzedził go sześcioletni cykl fałszywych oskarżeń wobec Żydów w jedynej i sponsorowanej przez władze gazecie „Besarabiec”. Na wiosnę 1903 zabójstwo chłopca i samobójstwo dziewczynki przedstawiono jako rzekome mordy rytualne dokonane przez Żydów. Rozpętało to pogrom, podczas którego zamordowano 47 Żydów, 92 osoby zostały ciężko ranne (500 – lekko), zaś 1300 domów i sklepów splądrowano. Policjanci, wobec braku rozkazów, podzielili się na broniących ofiar, uczestniczących w pogromie i nieinterweniujących. Drugiego dnia wydarzeń policja otrzymała rozkaz rozbrajania wyłącznie żydowskich grup samoobrony, zaś wojsko rozpoczęło zaprowadzanie porządku po 36 godzinach od początku zajść. W trakcie procesu oskarżonych skazano na bardzo niskie kary. Wydarzenia te wywołały falę potępienia wśród społeczności międzynarodowej.
W czasie następnego pogromu, który miał miejsce pół roku później w Homlu, kilkuset napastników napotkało silny opór oddziałów żydowskiej samoobrony. Tym razem liczba ofiar ograniczyła się do 8-10 osób zabitych i pewnej liczby rannych. Około 400 domów zostało wówczas splądrowanych.