Tadeusz Urbański, dziekan Wydziału Chemicznego Politechniki Warszawskiej. Pisał m.in.: O ile mi wiadomo, na pierwszy zew radiowy PKWN stawił się do pracy i dzięki tym wysiłkom uratował poniemiecką recepturę produkcji materiałów wybuchowych dużej wartości, udostępniając ją przemysłowi państwa polskiego. Tytuł moralny do niniejszej prośby daje mi głębokie przekonanie, że inżyniera Smolińskiego można zresocjalizować bez sięgania do kary eksterminacji i że mógłby on być jeszcze jednostką społecznie pożyteczną. Bolesław Bierut z prawa łaski nie skorzystał (decyzja z 19 marca 1949).
Eugeniusz Smoliński stracony został 9 kwietnia 1949 r. w więzieniu mokotowskim przy ul. Rakowieckiej w Warszawie. Jego zwłoki zostały przez organa bezpieczeństwa publicznego potajemnie pogrzebane na tzw. "Łączce" na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach. Rodziny nigdy nie powiadomiono ani o wykonanym wyroku, ani o miejscu pochówku. Jego żona przez wiele lat łudziła się, że może żyje on gdzieś na Syberii i wróci do Polski. W podobny sposób przedstawiono to dzieciom"Miałyśmy nadzieję, że ojciec żyje".