W 1927 przeniósł się do Lublina, gdzie został zastępcą profesora na Uniwersytecie Lubelskim (od 1928 – KUL). W latach 1928–1930 był współpracownikiem „Głosu Lubelskiego", w którym prowadził dział krytyki teatralnej. W 1928 uzyskał stopień naukowy doktora habilitowanego na Uniwersytecie Poznańskim, a w 1929 został mianowany profesorem nadzwyczajnym historii i literatury polskiej na Wydziale Nauk Humanistycznych Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego, gdzie w okresie od 1934 do 1938 pełnił funkcję dziekana. Dzięki niemu w zajęciach dydaktycznych zaczęto uwzględniać zagadnienia z okresu pozytywizmu i Młodej Polski. Ponadto wykładał literaturę staropolską i romantyczną. Był członkiem Towarzystwa Naukowego KUL i Towarzystwa Przyjaciół Nauk w Lublinie, a także współpracował z Komisją Filologiczną Polskiej Akademii Umiejętności w Krakowie i Towarzystwem Naukowym we Lwowie. W 1937 uzyskał nominację na profesora zwyczajnego KUL.