W sierpniu 1939 został zmobilizowany do wojska. Po wybuchu II wojny światowe wziął udział w kampanii wrześniowej. Po agresji ZSRR na Polskę w nieznanych okolicznościach dostał się do niewoli sowieckiej i został osadzony w obozie jenieckim w Kozielsku, skąd wysłał do rodziny dwie pocztówki. Między 15 a 17 kwietnia 1940 przekazany do dyspozycji naczelnika Zarządu NKWD Obwodu Smoleńskiego – lista wywózkowa 029/5 z 13 kwietnia 1940 pozycja 18, teczka personalna 2670. Został przewieziony do uroczyska Kozie Góry pod Smoleńskiem, gdzie został zamordowany między 16 a 19 kwietnia 1940 w Lesie Katyńskim przez funkcjonariuszy Obwodowego Zarządu NKWD w Smoleńsku oraz pracowników NKWD przybyłych z Moskwy na mocy decyzji Biura Politycznego KC WKP(b) z 5 marca 1940. Ofiary tej zbrodni grzebano w bezimiennych mogiłach zbiorowych, gdzie od 28 lipca 2000 mieści się oficjalnie Polski Cmentarz Wojenny w Katyniu. W miejscu tym prowadzone były ekshumacje i prace archeologiczne. W 1943 jego ciało zostało zidentyfikowane w toku ekshumacji nadzorowanych przez Niemców pod numerem 2797 – dosł. określony jako Życzynski Henryk (raport dzienny z 22 maja 1943), a przy zwłokach znaleziono: przepustkę, pocztówkę, legit. urzędn. państw., 2 pisma wojskowe oraz kartę wstępu do Kasyna Oficerskiego w Lublinie.