William Henry Walters (ur. 19 kwietnia 1909, zm. 20 kwietnia 1991) – amerykański baseballista, który występował na pozycji miotacza przez 16 sezonów w Major League Baseball.
Życiorys W 1929 roku podpisał kontrakt z Boston Braves i 18 września 1931 w meczu przeciwko Pittsburgh Pirates zadebiutował w MLB. Trzy lata później został sprzedany za 60 tysięcy dolarów do San Francisco Missions z Pacific Coast League, gdzie występował głównie na pozycji trzeciobazowego i miał średnią uderzeń 0,376 w 91 rozegranych spotkaniach. W lipcu 1933 przeszedł do Boston Red Sox, a rok później do Philadelphia Phillies.
W sezonie 1936, w którym Phillies przegrali 100 meczów, miał najwięcej w National League porażek i najwięcej rozegranych shutoutów (4). Rok później po raz pierwszy wystąpił w Meczu Gwiazd. W czerwcu 1938 w ramach wymiany zawodników i 55 tysięcy dolarów przeszedł do Cincinnati Reds. W 1939 zwyciężył w lidze w klasyfikacji zwycięstw (27), miał najlepszy wskaźnik ERA (2,29), rozegrał najwięcej pełnych spotkań (31) i inningów (319), a także zwyciężył w klasyfikacji strikeouts (137) i został wybrany najbardziej wartościowym zawodnikiem. W tym samym roku wystąpił w 2.