Zapas paliwa – węgla – wynosił 750 ton, maksymalnie 1000 ton.
Do drugiego „Bajana” bardzo zbliżony był drugi krążownik budowy rosyjskiej „Pałłada”, w stosunku do którego główną różnicę wizualną stanowił mostek nawigacyjny nad pancerną wieżą dowodzenia na dziobie: „Pałłada” miała mostek z lekkimi rozbieranymi ścianami, a „Bajan” jedynie osłonę z płótna żaglowego z szybami (mostek nawigacyjny był używany jedynie poza walką, gdyż zasłaniał częściowo pole widzenia znajdującej się za nim wieżyczki dalmierza). Z elementów konstrukcji i wyposażenia odróżniających je od pozostałych dwóch okrętów budowy francuskiej, otrzymały one znacznie obszerniejszą pancerną wieżę dowodzenia (szerokości 4,57 m), wyposażoną jako nowość na rosyjskich okrętach w wieżyczkę dalmierza na dachu. Okręty budowy rosyjskiej posiadały dwa wysokie maszty, ze stanowiskami obserwacyjnymi do kierowania ogniem, zastosowanymi po raz pierwszy w rosyjskiej flocie. Nietypową cechą tych masztów było to, że stanowisko obserwacyjne miało być podnoszone, wraz z ruchomą stengą masztu, od 25,3 m nad wodą w położeniu marszowym do 30,5 m w położeniu bojowym. Rozwiązanie to jednak w praktyce okazało się nieudane z uwagi na wibracje i stengi unieruchomiono wkrótce w dolnym położeniuS. Winogradow, A. Fiedieczkin, Bronienosnyj kriejsier „Bajan”..., s. 134-135..