1 września 1939 r. jego okręt stał na redzie u stóp Kępie Oksywskiej naprzeciw baterii Canet i jako pierwszy stał się celem ataku lotnictwa niemieckiego. Po walce, ponieważ w okręcie stwierdzono otwory w burtach, przemieścił się do portu w Jastarni. Następnie brał udział w obronie Helu jako dowódca obrony odcinka Chałupy-Kuźnica.
Po kapitulacji Helu w czasie okupacji był więźniem niemieckich obozów jenieckich oflagów X B Nienburg, XVIII C Spittal i II C Woldenberg.
Po wyzwoleniu powrócił na Wybrzeże i przyjęty został do służby czynnej w formującej się Marynarce Wojennej. Wziął udział w organizowaniu floty polskiej. Otrzymał awans do stopnia komandora podporucznika i dowództwo plutonu oficerskiego Batalionu Rekruckiego. W 1946 r. został komendantem Szkoły Specjalistów Morskich, a niedługo potem uzyskał stanowisko starszego pomocnika szefa Oddziału Operacyjnego w Sztabie Głównym Marynarki Wojennej i funkcję Szefa Oddziału Wyszkolenia Marynarki Wojennej. W lipcu 1947 r. awansował na stopień komandora porucznika. Na początku 1949 r. został dowódcą Szczecińskiego Nadmorskiego Obszaru.