W 1443 ustalono obowiązujące miary i wagi dla musztardy i ustanowiono ich kontrolerów.
Pojawienie się przenośnych młynków w początkach XV wieku ułatwiło uprawianie rzemiosła produkcji musztardy; w Dijon zajęli się tym niektórzy aptekarze. Właśnie aptekarz z Dijon został wskazany jako dostawca musztardy na dwór króla Ludwika XI, który niewiele czasu wcześniej włączył Burgundię do swojego królestwa. W 1634 producenci octu i producenci musztardy połączyli się we wspólny cech, któremu król Ludwik XIV nadał herb w postaci srebrnego lejka na błękitnej tarczy. Kolejne, jeszcze ściślejsze prawa cechowe zostały wprowadzone w 1712 roku.
Innowatorem w produkcji musztardy stał się Jean-Baptiste Naigeon, który około 1756 roku zastąpił ocet w produkowanej przez siebie musztardzie moszczem z niedojrzałych winogron starannie wybranej odmiany. Produkt okazał się wielkim sukcesem i został wkrótce skopiowany przez wielu innych wytwórców. Jednak marka Naigeon nadal uchodziła za zdecydowanie najlepszą, aż do przejęcia jej w roku 1808 przez jednego z konkurentów.