Kolejnego wynalazku dokonał Maurice Grey w 1853 roku: był to napędzany parą młyn, który w jednej operacji miażdżył nasiona, mełł je na proszek i przesiewał. Jego zastosowanie zwiększyło trzykrotnie zdolności produkcyjne w przeliczeniu na pracownika (z 16 lub 17 kg na 50 kg musztardy dziennie), a wynalazcy przyniosło medal w 1855 roku.
W roku 1937 różne zasady regulujące produkcję musztardy stały się prawem państwowym we Francji. Dopuszczalne stało się użycie wyłącznie gorczycy czarnej lub brązowej; z wyjątkiem Alzacji-Lotaryngii zakazano użycia gorczycy białej. Określenie „musztarda diżońska” zostało zarezerwowane dla produktu w postaci pasty z pokruszonych i przesianych nasion gorczycy. Dopuszczone zostało użycie moszczu, wina i octu winnego, soli, przypraw i dwutlenku siarki jako konserwantu chroniącego kolor. Inne dodatki zostały zakazane, a ich użycie powodowało, że produkt nie miał prawa być określany jako musztarda. Procedura produkcji również została uregulowana. Wyprodukowana zgodnie z nią musztarda miała prawo do użycia nazwy „Moutarde de Dijon”, która ma status Appellation contrôlée od 1937 roku. Chroniony tym prawem jest skład surowcowy i proces produkcji, ale nie miejsce pochodzenia musztardy.
Przypisy
Kategoria:Dijon Kategoria:Kuchnia francuska Dijon