Szpital Polskiego Czerwonego Krzyża w Korei Północnej – wojskowa (od lipca 1953 roku cywilna) polowa placówka medyczna Polskiego Czerwonego Krzyża, udzielająca pomocy humanitarnej wojskom komunistycznym podczas wojny koreańskiej. Działała w latach 1953–1956.
Historia Pod koniec wojny koreańskiej, w maju 1953 roku rządy Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej i Koreańskiej Republiki Ludowo-Demokratycznej zawarły umowę o utworzeniu polskiego szpitala polowego na tyłach wojsk chińsko-północnokoreańskich. Było to działanie w ramach międzynarodowej pomocy, jaką skierowały wobec sił komunistycznych środkowoeuropejskie kraje socjalistyczne – oprócz Polski swoich medyków skierowały: Ludowa Republika Bułgarii, Republika Czechosłowacka, Rumuńska Republika Ludowa i Węgierska Republika Ludowa.
Przygotowania do wysłania szpitala polowego rozpoczęły się już w styczniu 1953 roku – część personelu została przeszkolona przez Jednostkę Wojskową 2000, która w tym czasie przygotowywała także polską misję wojskową w Komisji Nadzorczej Państw Neutralnych. W podwarszawskich lasach zbudowany został obóz szkoleniowy, gdzie obsadę szpitala instruowano w kwestiach chorób tropikalnych.