Całość operacji była objęta tajemnicą – członkowie rodzin lekarzy często nie wiedzieli dokąd i na jak długo oni wyjadą.
Grupa przygotowawcza wyleciała z Warszawy w kwietniu 1953 roku. Po przylocie do Pekinu pociągami zostali przetransportowani do granicy chińsko-północnokoreańskiej, skąd ciężarówkami przewieziono ich na tyły wojsk komunistycznych, którym natychmiast zaczęli udzielać pomocy. Reszta prawie 60-osobowej obsady ekipy medycznej dołączyła w maju. Szpital polowy rozwinięto w rejonie Hŭich’ŏn – ze względu na bombardowania placówka została rozmieszczona w kilku miejscach, do których przywożono rannych z frontu. Polska działalność oprócz doraźnej pomocy medycznej obejmowała także skomplikowane operacje chirurgiczne.
27 lipca 1953 roku został zawarty rozejm i wojskowy szpital polowy Polskiego Czerwonego Krzyża został przekształcony w szpital cywilny i rozdzielony na dwie części – jedna pozostała w Hŭich’ŏn, drugą zorganizowano w Hamhŭng na gruzach zbombardowanego szpitala północnokoreańskiego. W 1954 roku wyposażenie polskich placówek przekazano Koreańczykom i formalnie Polacy pracowali w szpitalach koreańskich. W 1956 roku misja polskich lekarzy została zakończona. Przez 5 zmian w szpitalu PCK pracowało łącznie 192 polskich medyków.
Bibliografia
Kategoria:Wojna koreańska Kategoria:Polski Czerwony Krzyż Kategoria:Ludowe Wojsko Polskie Kategoria:Stosunki polsko-północnokoreańskie