Z połowy XV wieku zachowała się treść przywileju sołeckiego dla sołtysów rokiciańskich. W 1448 Piotr opat w Bledzewie wydał nowy przywilej sołecki sołtysom w Rokitnie. Posiadaczami sołectwa byli bracia niedzielni Marcin Sarnka bakałarz Uniwersytetu Krakowskiego pełniący funkcję plebana w Kazimierzy Małej, oraz Szczepan Gricz, syn zmarłego Stanisława sołtysa z Rokitnie. Toczyli oni między sobą spory z powodu ról należących do ich sołectwa w Twierdzielewie, gdzie opat lokował nową wieś, oraz o podział dochodów z sołectwa w Rokitnie. Był to ponownie wydany przywilej sołecki dla wsi Rokitno ponieważ pierwotny dokument lokacyjny tego sołectwa, wydany przez opata Michała dla wspomnianego sołtysa Stanisława, spisany w języku niemieckim oraz przetłumaczony na język łaciński, zawierał błąd co do liczby łanów (łac. „error mansorum”).
Opat Piotr w 1448 wydał nowy przywilej sołecki dla sołtysów w Rokitnie dzięki czemu dokładnie opisano okolicę wsi. Sołectwo obejmowało, 4 wielkie łany polskie roli na terenie zwanym „Wielka Dąbrówka” i 4 zagrody z 4 zagrodnikami. W zamian za rolę w Twierdzielewie opat dał sołtysom ostrów czyli rolę do wykarczowania zwaną „Mała Dąbrówka”, przez którą przechodziła droga do Skwierzyny.