Opat bledzewski zapłacił od wsi pobór podatkowy od 14 łanów, 12 zagrodników, 7 komorników, dwóch rzemieślników, od pastucha wypasającego 50 owiec.
Po rozbiorach Polski miejscowość tak jak cała Wielkopolska znalazła się pod zaborem pruskim. W okresie Wielkiego Księstwa Poznańskiego (1815–1848) miejscowość należała do wsi większych w ówczesnym pruskim powiecie Międzyrzecz w rejencji poznańskiej. Rokitno należało do okręgu rokitnickiego tego powiatu i stanowiło część majątku Rokosowo, którego właścicielem był wówczas rząd pruski w Berlinie. Według spisu urzędowego z 1837 roku wieś liczyła 432 mieszkańców, którzy zamieszkiwali 46 dymów (domostw). Wzmiankowana była wówczas także Rokitno kolonia (2 domy, 30 osób).
W latach 1975–1998 miejscowość należała administracyjnie do województwa gorzowskiego.
Zabytki mały|Kapliczka polna w Rokitnie Do wojewódzkiego rejestru zabytków wpisane są: kościół parafialny pod wezwaniem Matki Bożej Rokitniańskiej (Królowej Polski), z lat 1746–1756, diecezjalne Sanktuarium Matki Bożej Cierpliwie Słuchającej diecezji zielonogórsko-gorzowskiej, będące miejscem licznych pielgrzymek. Kościół jest bazyliką mniejszą, gdzie znajduje się cudowny obraz Matki Bożej, ukoronowany w 1989 r. koronami papieskimi kaplica polna pod wezwaniem Najśw.