Do obowiązków sołtysów należała służba klasztorowi na koniu wartości 4 grzywien. Jeżeli w czasie służby koń padnie, będą zwolnieni z tej służby, dopóki im klasztor nie da za niego odszkodowania. Gdyby jednak nie służyli konno, mieli zapłacić klasztorowi jedną grzywnę rocznie czynszu. Sołtysi zobowiązani byli też do składania zwyczajowych darów (łac. „consueta munera”) na uroczyste święta.
W 1493 wieś została odnotowana w spisie jako zalegająca z podatkiem. W 1508 miała miejsce pobór od 7 łanów oraz karczmy. W 1509 odbył się pobór podatków od 7 łanów, karczmy oraz jednego łana sołtysiego. W 1563 miał miejsce pobór od 9,5 łana, 2 łanów sołtysa, karczmy dorocznej oraz od kowala. W 1565 wieś Rokitno należała do opata bledzewskiego i zobowiązana była do świadczeń na rzecz zamku w Międzyrzeczu. Odnotowano w niej 22 ślady i sołtysa. W 1589 w Rokitnie odnotowano 18 ratajów (najemnych pracowników) i 15 zagrodników w tym jednego Marcina Socombera wymieniono imiennie. W 1580 miejscowość wymieniona jako wieś duchowna, własność opata bledzewskiego. Położona była wtedy w powiecie poznańskim województwa poznańskiego w Rzeczypospolitej Obojga Narodów.