Palazzo Imperiali Został on zbudowany w 1450 przez księcia Tarentu, Giovanniego Antonio Del Balzo Orsini, a 35 lata później, 20 października, zamieszkał w nim król Fryderyk IV Aragoński (1452–1504) wraz ze swoimi żołnierzami, po wygnaniu Turków z Otranto. Około roku 1536 markiz Orii, Bernardino Bonifacio, powiększył zamek, a jego budowę dokończyli na początku XVIII wieku książęta z rodu Imperiali, nadając mu zachowany do dziś kształt czworoboku.

Otoczony fosą zamek jest osadzony na planie prostokąta, występ stanowią krawędzie w kształcie wieżyczek, a koronę wieńczą małe łuki gotyckie oraz blanki. Szeroki siedemnastowieczny portal prowadzi na dziedziniec z portykiem i kolumnami oraz na loggię, zaś potężnymi schodami o podwójnym biegu można dostać się na wyższe poziom. Na pierwszym piętrze znajdują się płótna z XVI i XVII wieku, portrety książąt oraz innych członków rodziny Imperiali. W salonie przyjęć można zobaczyć kominek z herbem rodowym Imperiali, a na dziedzińcu fontannę z muszlą oraz chrzcielnicę, istniejącą już w kościele zniszczonym przez trzęsienie ziemi.

W latach 1711–1731 w zamku składowano sól wydobywaną z należących do rodu Imperiali salin, które znajdowały się między Torre Columena a Torre Caserea.