Siergiej Iwanowicz Biewad, ros. Сергей Иванович Бевад (ur. w 1918 w Mikołajowie, zm. prawdopodobnie pod koniec listopada 1943 r. na okupowanej Ukrainie) – rosyjski działacz emigracyjny, współpracownik Ministerstwa Rzeszy ds. Okupowanych Terytoriów Wschodnich, a następnie oficer w sztabie atamana marszowego Wojska Dońskiego płk. Siergieja W. Pawłowa podczas II wojny światowej.
W 1922 r. jego rodzina wyjechała do Rumunii. Zamieszkała w Bukareszcie. W 1926 r. przeniosła się do Pragi. Siergiej I. Biewad ukończył miejscowe gimnazjum rosyjskie, a następnie politechnikę, uzyskując dyplom inżyniera. Wstąpił do praskiej drużyny witazi, działającej przy Rosyjskim Studenckim Ruchu Chrześcijańskim. W 1933 r. został członkiem Narodowego Związku Nowego Pokolenia (NTS). Pod koniec lat 30. utworzył oddział NTS w Pilźnie, stając na jego czele. 14 kwietnia 1941 r. wraz z pozostałymi działaczami czechosłowackiego oddziału NTS został aresztowany przez Gestapo. 1 lipca tego roku w wyniku interwencji Władimira M. Despotuli, redaktora naczelnego berlińskiego pisma „Nowoje słowe”, wyszedł na wolność. Nielegalnie przedostał się do okupowanej Warszawy, gdzie został współpracownikiem Ministerstwa Rzeszy ds. Okupowanych Terytoriów Wschodnich. Odbył podróż po okupowanych terenach ZSRR, odwiedzając miasta, w których przebywali wysłannicy NTS.