Maria w połogu dawniej była kojarzona z retabulum ołtarza Czterech Świętych Dziewic z Helu, obecnie uważana jest przez badaczy za samodzielne dzieło, będące swego rodzaju przedstawieniem dewocyjnym pozbawionym kontekstu historycznego. Tego rodzaju przedstawienie określane jest w ikonografii chrześcijańskiej jako Maria in puerperio. Typ ten preferowany był w zakonnej mistyce, głównie w klasztorach żeńskich. W mistyce zakonnej kształtowały się wizje, w których mistyczna unia nabierała charakteru relacji macierzyńskich. Ponadto wyobrażenia Matki Bożej w typie Maria in puerperio były podmiotem kultu wśród położnic.
Nie jest znana w pełni proweniencja Marii w połogu. W ostatnich badaniach nad tym dziełem wykazano, iż prawdopodobnym pierwotnym miejscem był gdański kościół Mariacki, fara Głównego Miasta. Świątynia ta już w okresie przynależności Gdańska do państwa zakonu krzyżackiego gromadziła duchownych, świeckich fundatorów, bractwa cechowe lub wiernych o wysublimowanych potrzebach duchowych, które kształtowały świadomość religijną i ówczesną kulturę. Czynniki te silnie wpłynęły na charakter dzieł sztuki (m.in. figur kultowych, przedstawień dewocyjnych, ołtarzy, relikwiarzy itd.) tworzących wystrój kościoła.