Mieczysław Kowalski, właśc. Kon (ur. 2 października 1894 w Warszawie, zm. 18 lutego 1986 tamże) – generał brygady Wojska Polskiego, lekarz medycyny, szef Wojskowej Służby Zdrowia w latach 1957–1963, kawaler Orderu Virtuti Militari.
Życiorys Mieczysław Kowalski urodził się 2 października 1894 roku w Warszawie, w rodzinie polskich Żydów: Stanisława Kona, litografa, i Bronisławy z Bolkowskich. W 1912 roku ukończył ze złotym medalem gimnazjum męskie w Częstochowie i do 1914 studiował na wydziale lekarskim uniwersytetu we Wrocławiu. W latach 1914–1915 był internowany przez Niemców. Od 1916 roku studiował medycynę w Krakowie.
1 listopada 1918 roku wstąpił do Wojska Polskiego. Walczył na froncie polsko-ukraińskim jako strzelec karabinu maszynowego. Ukończył kurs podoficerski w Przemyślu. Na początku 1919 roku był kontuzjowany pod Chyrowem. W kwietniu 1919 roku wziął udział w obronie Lwowa jako lekarz batalionu 40. pp Strzelców Lwowskich. W 1920 mianowany podporucznikiem, potem zdemobilizowany, do 1922 dokończył studia medyczne na Uniwersytecie Jana Kazimierza we Lwowie. Lekarz 86 pp w Wilnie i Mołodecznie w stopniu porucznika, od 1923 31 pp Strzelców Kaniowskich w Łodzi, od 1925 w stopniu kapitana. Od 1927 działał w Polskim Czerwonym Krzyżu, którego w latach 1950–1970 był członkiem Zarządu Głównego, a od 1965 członkiem Prezydium.