Od 1929 lekarz 84. pp Strzelców Poleskich w Pińsku, od 1930 ordynator oddziału wewnętrznego szpitala w Łodzi i major. Od 1938 służył w Sieradzu w stopniu podpułkownika.
Uczestnik wojny obronnej 1939 nad Wartą, pod Łodzią i Łowiczem. W czasie obrony Warszawy był szefem sanitarnym odcinka „Warszawa Wschód”. „Za czyny bojowe w okresie II wojny światowej 1939–1945”, nadano mu Order Wojenny Virtuti Militari V klasy, który jednak otrzymał dopiero w 1960. W okresie od 1 października 1939 roku do 10 lutego 1940 roku przebywał w niemieckich obozach jenieckich w Sochaczewie i Błoniu. Później był lekarzem w getcie warszawskim. Latem 1942 roku więziony na Pawiaku.
thumb|180px|Grób na Wojskowych Powązkach w Warszawie W styczniu 1945 roku został przyjęty do Wojska Polskiego i wyznaczony na stanowisko szefa służby zdrowia 11 Dywizji Piechoty, z którą w kwietniu 1945 roku przebywał w przyfrontowym rejonie w Sommerfeld. Od lata 1945 roku pełnił służbę w Departamencie Służby Zdrowia WP. W grudniu 1945 roku awansował na pułkownika. W styczniu 1946 roku został wyznaczony na stanowisko szefa Wydziału Służby Zdrowia w Dowództwie Okręgu Wojskowego Nr II w Koszalinie, 1947–1951 w Bydgoszczy, później w Warszawskim Okręgu Wojskowym. Od sierpnia 1953 dyrektor Departamentu Wojskowego w Ministerstwie Zdrowia.