Progiem reakcji „receptorów zimna” jest spadek temperatury skóry z prędkością ok. 0,004 °C/s, dla „receptorów ciepła” – wzrost z prędkością ok. 0,001 °C/s (próg reakcji na zmianę jest zależny od wartości temperatury). Przypuszcza się, że reakcje ciałek zimna i ciepła są tylko jednym z etapów złożonego procesu odbierania informacji o promieniowaniu cieplnym, który rozpoczyna się od ogrzania lub ochłodzenia całej powierzchni skóry.
Niektóre organizmy dysponują inaczej działającymi, doskonalszymi receptorami podczerwieni. Prowadzone są np. badania termowizyjnego narządu zmysłu grzechotników i niektórych innych węży (np. grzechotnik teksaski, mokasyn miedziogłowiec), które są zdolne do przeprowadzania w ciemności celnego ataku, skierowanego na najcieplejsze miejsca skóry ofiary (zwykle głowa). Zdolność rejestracji promieniowania cieplnego mają również np. pijawki, pluskwy i inne owady krwiopijne (hematofagi), żywiące się krwią zwierząt stałocieplnych.